read 84311 2016

Door corona verliezen we niet onze menselijkheid en behoefte aan contact

Het is voorjaar 2020 en de situatie waarin we ons nu bevinden is onbekend terrein. De meeste levenden van ons hebben nooit een wereldoorlog meegemaakt, honger, kou en de voortdurende dreiging met de dood.

En gelukkig maar. En ook gelukkig dat er ook nu niet een oorlog is. Wel iets dat diep ingrijpt op ons allemaal, op ons dagelijk leven, op de samenleving. Het roept onzekerheden op over allereerst onze gezondheid, en voor sommigen al vrij direct over ons inkomen. Dat zijn basisvoorwaarden voor menszijn: ons veilig voelen, weten dat we een dak boven ons hoofd hebben, te eten, geen fysieke ongemakken als pijn of kou, geen grote geldzorgen.

Maar we zouden geen mensen zijn als we meteen aan de veel ergere consequenties denken: wat als ik straks geen werk meer heb? Wat als ik mede daardoor mijn huis kwijtraak? Of mijn partner omdat ik daardoor niet meer meedoe? Of: wat als ik overlijdt of een van de mensen het meest naast mij?

Het is de angst die ons influistert: bereid je maar voor op het ergste, erger kan het dan niet meer worden. Dat is ook de grootste valkuil. Ons bewustzijn vernauwt waardoor we ook alleen nog maar de dingen kunnen zien die niet goed gaan. En dan ziet de wereld er met die bril op momenteel niet als een fijne plaats uit, anderen als een bedreiging en zie je misschien ook jijzelf als een bedreiging voor anderen.

Als mens zijn we geevolueerd om samen te zijn, is de behoefte aan contract en verbinding met anderen dus ingebakken. Onszelf daarvan onthouden is onmenselijk, onwenselijk en ongezond. In een tijd waarin we wel de verspreiding van een virus moeten afremmen, is  gezond verstand nodig om voorzorg te treffen nummer 1. Dan blijft evegoed nummer 2: hoe blijf ik in contact met anderen? Hoe zorg ik dat ik mezelf sociaal niet uithonger en me verder terugtrek en alleen op die onzekere en angstige plek het moet uithouden? Doe het jezelf niet aan. En door uit te reiken, contact te maken, doe je het de ander ook niet aan. Wie zet de eerste stap? Ja, het is een drempel, bellen, videobellen, maar laten we het proberen, en nog een keer proberen. Aan sommige dingen kun je wennen.

corona

Afbeelding: Merel Corduwener